I'm in Miami B*tch ;)

L.S.

Aangenaam. Ik zal me bij deze weer even voorstellen: Jolanda Brandt, 23 jaar, Rotterdam. Lang geleden is het zeker! Vele reizen verder, vele voornemens om een blog bij te gaan houden. Resultaat: 0,0. Maar goed, vergeten, vergeven.. tijd voor jobo.waarbenjij.nu 2.0!

Dus hierbij het eerste reisverslag! Staande ovatie. Dank u, dank u. Het begon allemaal op de vroege morgen van 16 juni 2010. Na geen nacht slaap (last-minute boeken, triljoen dingen te doen = "slapen doe je maar als je dood bent" ), 15 min 10 kilo in je backpack droppen, naar het station worden gebracht door een vriendin, die blijkbaar kamikaze talenten bezit (laat ik het zo zeggen: ik ben blij dat ik nog leef), shan - mijn doorgewinterde reisbuddy, behalve deze keer dan- die mij naar Schiphol begeleidde (aldaar met krokodillentraantjes geprobeerd om op Hello, Goodbye te komen. Lieve mensen, niet gelukt, ons acteertalent blijkt geen magische krachten te bezitten. Joris Linssen liep meermaals straal voorbij), rolde ik het vliegtuig in.
Eenmaal in Washington een paar heerlijke uurtjes vertraging (in t vliegtuig, wachten, uit het vliegtuig, verplicht bij de gate moeten hangen, want "als we mogen boarden, dan moet iedereen binnen zes minuten in het vliegtuig zijn, anders kan je niet meer mee!"), maar toen ik eenmaal midden in de nacht in Miami Beach aankwam bij Peter (CS-er, bij wie ik crash) kon het avontuur beginnen!

Althans... dat hoopte ik. Hals over kop weggaan heeft nou eenmaal consequenties... In mijn geval is dat ik hier nog een paper, book review en take-home tentamen moet gaan maken. Leuk is anders, maar liever hier vanuit mn hangmatje dan thuis in dat druilerig kikkerlandje. Dus mijn eerste ochtend hier nog even flink geploeterd om mn paper af te krijgen. Check!

Maar na deze hectiek mocht ik dan echt Miami Beach gaan verkennen. Peter had een zeer chique beachcruiser aan mij beschikbaar gesteld, dus al cruisend ging ik een uur door de stervende hitte naar Lincoln Blvd in South Beach (ter verduidelijking: hij woont in North Beach) fietsen om hem daar te ontmoeten. Je begrijpt, fietsen is hier nogal verwarrend, aangezien ze van fietspaden nog nooit gehoord hebben. Na even vragen, bleken er ook geen regels te zijn waar je moest fietsen, op het voetpad of op de weg. Maakt niet uit. Gewoon proberen te overleven. Uiteindelijk kwam ik met klotsende oksels en mijn welbekende zweetneus aan in South Beach, aldaar ik een mooie tour kreeg door de straten (eigenlijk valt er niks te zien, een paar betonblokken en rare typjes uitlachen -lees:zwervers, freakshows, ken&barbie, opgeblazen, volgespoten, gerenoveerde, overgebruinde types-) en op het eind lekker op het strand gehangen. 's Avonds de NBA finale gekeken (jaja, ik heb zowaar sport gekeken. Uiteraard heb ik eerst nog wel een crash course grondbeginselen basketball gekregen.) en een lichte maaltijd verorberd (American style betekent dat pizza maatje XXXXL naar binnen proppen). Frappant is toch wel, dat een land als de VS zo erg van verspilling houdt op vele fronten, behalve als het op eten aankomt, dan komt de doggy bag al snel tevoorschijn.

Dag twee begon vroeg. Erg vroeg. En sportief. Ja... Peter, mijn host, is yoga-leraar/personal trainer. Dit betekende dat we om 5.30 op gingen staan om een dik uur spirituele 'dancing warrior?' yoga-poses aan te nemen op het strand (degene die dergelijke namen had verzonnen, had blijkbaar geestverruimde middelen tot zijn beschikking ter bevordering van zijn creativiteit). Niet echt mijn ding, maar Miami-ig is het zeker (appearance is everything) Nu ben ik al niet de meest sportieve persoon op deze aardkloot (understatement), dus na een uur fietsen en een uur semi-prive yogales, zorgden mijn overbelaste spieren al voor een heerlijk parkinson-effect bij elke beweging die ik deed. Ach, dat valt toch wel mee? Welnee. More to come! Op naar Oleta state park (dolfijntjes, mangroven, boompjes... en.. sportieve activiteiten)! Je raadt het al.. nog meer sporten.. paar uurtjes al peddelend in de kano doorgebracht. Ondanks deze intense bootcamp, hele mooie dingen gezien. Mangroven waren super (de muggen daarentegen iets minder), gekleurde vissen en zowaar tussen de dolfijnen gepeddeld! (nuancering: in de verte dolfijnenvinnen gezien, maarrrrr wel op de foto! Zo he.) Daarna was het tijd voor ultra-relaxation op het strand. Aangezien we vlakbij het park het strand oprolden, waren we in rich-bitch-area. Wat betekent dat er langs het strand allemaal extreem-dure flats staan (met prive-zwembad en services). Dat vraagt natuurlijk om onze aanwezigheid ondanks dreigende borden met 'trespassers will be prosecuted'. Makkie dachten we zo. Mission impossible it was. Handdoekje gepakt, naar binnen geslopen, duikje in het zwembad genomen, door het personeel vriendelijk begroet worden. Eitje. Althans, dat dachten we. Vijf minuten later staat er een personeelslid voor onze neus. "In welke unit zit u?" Kut. Voordat we een woord hadden kunnen uitbrengen legt hij -nog steeds vriendelijk- uit: "security zag jullie op de camera. Als het aan mij had gelegen mochten jullie blijven, maar security wil jullie weg hebben, dus daar heb ik niks tegen in te brengen". Daarna legde hij uit dat we het geprobeerd hadden bij het sterkst beveiligde, duurste -tot 10 miljoen dollar per pokkehuisje-appartementencomplex in de omgeving. Dus ja. Volgende keer beter.

Morgen in ieder geval laatste dag Miami, dan naar Panama.

Hasta luego!