Nicaragua- San Juan, Ometepe en dengue in Granada

L.S.

Nicaragua: Nieuw land, nieuwe kansen, niets minder dan lovende verhalen van de andere reizigers, een overvalletje hier en daar, maar dat mag de pret niet drukken. San Juan del Sur had de eer om mijn eerste kennismaking met Nicaragua te zijn. Wederom een chill/surfplek aan de Pacifische kust bezocht, gewoon omdat het kán! Idyllisch gelegen in een baai in de vorm van een hoefijzer, waar prachtige zonsondergangen te bewonderen zijn, mits je geluk hebt blijkbaar. De eerste dag meteen een spectaculaire zonsondergang met geweldige kleuren die de dobberende bootjes in de baai een magische gloed gaven. Nu dacht ik, ach, daar maak ik de komende dagen wel foto´s van (dat krijg je ervan als je te lui bent om even 200 meter te lopen voor je camera). Je raadt het al, één en al bewolking de dagen erna. Dus dan maar in het rustige ritme de dagen voorbij laten vliegen, beetje strandjes bezoeken, in de hangmat liggen, barretjes/live optredens langs... het harde leven uiteraard. Bah.

Na deze overweldigende ´culturele ervaring´ werd het tijd om wat natuurschoon te gaan bewonderen: Isla de Ometepe (¨eiland van twee heuvels¨ ). In het reusachtige zoetwatermeer Lago de Nicaragua liggen twee vulkanen (Volcán Concepción en Maderas) op een eiland in de vorm van een acht. Eerste stop hier was Charco Verde, een klein meertje waar een grote verscheidenheid aan diersoorten te bewonderen valt, behalve als ik er kom natuurlijk, dan zijn ze weer verstoppertje aan het spelen. Desalniettemin mooie uitzichten op de vulkaan! Het idee was om de eerste nacht in Balgue te verblijven op een ecologische boerderij, een ¨1km¨ heuvelopwaarts maar met zeer mooie uitzichten, het was het ploeteren waard. Nu hoorden we daar over meren op de Maderas vulkaan, dus we dachten: leuk, doen we even! Totdat we hoorden dat het bijna bij de top was en het ongeveer een hike van acht-tien uur is om er te komen. Kuch. Nee, bedankt.
Het nadenken over een sportieve activiteit is natuurlijk al vermoeiend genoeg, dus dat vraagt om wat ontspanning. De volgende dag dus naar Santo Domingo, waar mooie stranden zijn en ´ojo de agua´, een natuurlijke bron waar je lekker in het helende water kan badderen. Een mooie wandeltocht erheen, langs rijstvelden, indrukwekkende vulkaanuitzichten en het lokale leven observeren, allemaal erg tranquilo. Het is een mooi eiland, met hele vriendelijke bewoners (zo vriendelijk dat zelfs de hele arme figuren die de persoonlijke hygiëne niet als topprioriteit beschouwen, fruit voor je gaan kopen en dergelijke). Het is grappig om te zien dat je je constant moet realiseren dat je je in een zoetwatermeer bevindt. ¨Nee, ik ga niet zwemmen, heb ff geen zin in dat zoute water¨ Oh nee, wacht.... ¨Waarom drinken die paarden dat water?¨ O ja. ¨Iew, waarom wassen die mensen hun kleren in de zee?¨O ja.

Volgende stop was Granada, een koloniale stad, met kleurrijke huizen met enorme binnentuinen en mooie kerken. Het waren twee heerlijke dagen ronddwalen, eten, in de hangmat liggen etc. Leuke planning gemaakt voor de laatste paar weken in Nicaragua om vervolgens de volgende ochtend wakker te worden met koorts. Ach, dat waait wel over denk je dan. Volgens de heerlijke planning op een iets minder heerlijke manier alsnog naar Laguna de Apoyo om me daar vervolgens nog echt een paar tikkies erger te voelen, wat helaas toch wel afbreuk doet aan de mooie omgeving. De dag erna nog een paar denguesymptomen erbij. Toch maar even naar het ziekenhuis in Masaya voor een test. Na een grondig onderzoek zegt de dokter: ¨Het ziet er naar uit dat je geen dengue hebt, maar de bloed- en urine test moeten dat nog bevestigen¨. Nu maar raden wie er naast zat. Juist. STERF, incompetent persoon! Van bijna-weggestuurd-worden-met-drie-pillen ging het naar je-moet-in-het-ziekenhuis-blijven-voor-een-paar-dagen-ter-observatie vanwege de dengue en een gevaarlijk lage bloeddruk. Daar had ik even niet op gerekend, dus dan is het uiteraard niet meer dan logisch dat je tegen het advies een eigen-risico-formulier tekent en gewoon weggaat.

Eenmaal terug in Granada ging het even een dagje wat beter, dus je gaat al meteen weer je reis verder plannen. GEFOPT! De volgende dag kwam het driedubbel zo hard terug. Van ijlende koorts, pijn pijn pijn, niet kunnen lopen en dus dan maar over de grond kruipen, leeglopen aan diverse kanten, op de meest ongepaste plaatsen op de meest ongepaste manieren flauwvallen en dan maar hopen dat iemand je van de grond komt schrapen tot een heerlijke uitslag. Plezante bijeenkomstigheid was dat we een aantal dagen zonder stroom en water zaten in het hostel (en in heel Granada) wat de hygienische omstandigheden in de badkamers niet ten goede kwam. Dan strompel je ´s nachts naar de wc en voordat je het weet lig je weer eens bewusteloos op de niet-zo-schone-badkamervloer met een aantal nieuw opgelopen oorlogswonden op je hoofd en lichaam(heel fijn die wastafels en muurtjes). Het ging van kwaad tot erger, dus was het tijd voor ziekenhuisbezoek numero dos. Twee aardige meelevende Nederlandse meisjes sleepten mij erheen, want alleen had ik dat niet gekund. Het was weer veel wachten, infuus nummer 10, nog meer wachten op een bed in een hele warme kamer. Raar aangekeken worden omdat je de enige gringo bent in het ziekenhuis en bijna over je nek gaan van je eigen lichaamslucht doordat je al een aantal daagjes niet gedoucht hebt en een niet-zo-plezante-geur-verspreidende open hoofdwond hebt, die maar niet (zelfs na expliciet vragen) werd schoongemaakt. Nu was ik ervan uitgegaan dat ik er een paar dagen zou liggen, dus de hele backpack was mee, krijg je na een paar uur te horen dat je naar huis mag. WAT? Terug in het hostel waren ze net zo verbaasd als ik vanwege mijn snelle terugkeer. Toen kwam ik op het niet-zo-slimme idee om een privékamer te nemen (ook omdat mensen uit de dorm waren weggegaan, omdat ze niet met stervende, ogenschijnlijk besmettelijke, Jolanda in dezelfde kamer wilden liggen)zodat de afstand bed-wc flink ingekort zou worden. Lig je op bed, valt je fles water op de grond. Kut. Bij elke beweging voel je jezelf wegvallen. Heel fijn. Veel drinken is toch wel belangrijk. En dan lig je daar, alleen. Uren gaan voorbij. Zie ik iemand voorbij lopen naar de badkamers, roep ik: ¨Mr.Toilet, help!¨ (Mr.Toilet? Don´t ask,blame the fever.) Geen gehoor. Ik zag mezelf inmiddels al tussen vier plankjes liggen, komt toch dat oerinstinct naar boven. Al kruipend voor mn kamer gaan liggen, totdat ik eindelijk door iemand gevonden werd. Dat was de druppel die de emmer deed overlopen. Ik zou en moest terug naar het ziekenhuis en nu zouden ze me er met geen stok meer uit krijgen totdat ik beter zou zijn! Dus ik vragen of iemand van het hostel met me mee zou kunnen naar het ziekenhuis, maar dat was niet nodig, voordat ik het wist hoor ik loeiende sirenes en staat er een brancard naast me. ¨Beetje extreem, vind je niet?¨ zei ik. Blijkbaar niet. Dus dan word je onder grote belangstelling naar buiten gereden, omstanders die proberen te zien welke ledematen je mist (ik moest vast een grote teleurstelling zijn geweest). Geloof me, de rit in de ambulance was idioot. Ik ben blij dat ik nog leef! Pluspunt van met de ambulance gaan is dat je niet hoeft te wachten in het ziekenhuis, althans van anderhalf uur wachten naar 10 minuten wachten is een significante verandering. Beetje om je heenkijken hoe het daar aan toe gaat. Halfdode bloedende mensen om je heen, stervende graatmagere opaatjes die met ¨ABUELOOOOO, schud schud, ABUELOOOO¨ (Abuelo betekent opa) bij bewustzijn worden geprobeerd te houden.

Even later komt de dokter naar me toe voor een grondige intake. Na afloop komt hij naar me toe, pakt me beet bij mijn armen en zegt heel serieus: ¨Jolanda, we gaan wat testen doen want ik denk dat je hemorrhagische dengue hebt¨. WAT? Is dat niet de potentieel dodelijke denguevariant? Shock! Zonder uit te leggen wat hij precies ging doen werden er naalden in mn gestoken, bloed getapt, tourniquet test gedaan (dat is absurd, beetje mijn arm vijf minuten afknijpen, zodat het rood/blauw werd en de petechiën -google, google- overal opkwamen. AU!), x-ray van mn borstkas gemaakt en ga zo maar door. Dertig keer gevraagd of ik ergens bloed (hoofdsymptoom van hemorrhagische dengue). Nee. ¨Weet je het zeker?¨ Ja. ¨Heel zeker?¨ JA! ¨ok.¨ Dus met tegenstrijdige uitkomsten, de meeste testen wezen op hemorrhagische dengue, maar het feit dat je niet ergens bloedt maakt het allemaal erg verwarrend. De dokter komt weer terug en vertelt me enthousiast op een manier waarop je een klein kind vertelt dat het naar Disneyland gaat: ¨Je gaat een paar dagen naar de intensive care, je krijgt een schoon bed, klamboe, er is airconditioning, allemaal heel comfortabel, zo kan er goed op je gelet worden in verband met eventuele bloedingen.¨ Wait a minute, intensive care? Is dat niet waar de halfdode mensen liggen? Fijn. Dat was ik-lig-binnenkort-tussen-vier-plankjes-moment numero dos. Ik kan niet anders zeggen dat het een gezellige afdeling was met drie mensen in een coma om me heen, heerlijk gezelschap voor de daaropvolgende vier dagen. Op gezette tijden vieze pilletjes slikken en volgespoten worden met één of ander medicijn, naar de wc gaan met de infuuszak tussen je tanden (moeilijk), proberen te douchen met de infuuszak tussen je tanden en niet proberen flauw te vallen (mission impossible), wachtend op leuke liedjes op de radio (de enige engelstalige liedjes die ze draaien zijn jaren ´80 nummers. Apart), goede aderen voor de verpleegsters aanwijzen omdat ze drie keer per dag bloed komen tappen en het leuk vinden om steeds op dezelfde plek te prikken.

Nu is het zo dat je in ziekenhuizen in Nicaragua afhankelijk bent van familieleden en vrienden om je eten en drinken te brengen (die ene lepel rijst die je daar krijgt zou je niet echt kunnen vullen) en dan zit je daar als solo-reizigster. Fijn. Maar wat bedelen levert gelukkig een hoop flessen water op. Een paar keer per dag kwamen er een groep dokters bij me kijken, debatterend of het nou wel of geen hemorrhagische dengue was. Op de derde dag op de intensive care werd hemorrhagische dengue uitgesloten en de volgende dag werd ik verplaatst naar een gewone afdeling. Na vijf minuten op die afdeling klonk Disneyland intensive care toch wel weer als muziek in mijn oren. Diverse vrouwen (bij bewustzijn, wat betekent: veel geklaag en gepraat) van diverse leeftijden lagen om me heen. Als een ware toeristische attractie werd ik ondervraagd, bekeken en aangestaard. Komt mijn dokter binnen en geeft me een briefje dat er wel is wat dingen willen verdwijnen van de afdeling en dat ik goed op mijn spullen moest letten. Leuk. Daar zat ik dan met mijn tas met al mijn waardevolle spullen. Naar de wc (die je trouwens met emmer moet doorspoelen en geen mogelijkheid hebt om je handen te wassen. Lang leve de antibacteriele gel!) gaan met infuuszak tussen de tanden en zware rugtas op de rug werd hierdoor een net iets grotere uitdaging. Inmiddels had ik mezelf alweer gezond verklaard maar weggaan mocht nog niet, dus dat was puffen in de hitte die nacht onder luid geklaag -de hele nacht- van de vrouw die naast me lag (¨mamita, mamita, que dolor, me matan!¨ ). U begrijpt na een half uur heb ik ook haar lelijke dingen toegewenst. Na een week niet eten of niets kunnen binnenhouden, kwam de eetlust weer langzaamaan terug. En dan lig je daar weer alleen. Op een afdeling waar je niet af mag en eten dat niet gebracht wordt. Dus na weer wat stille hints die niet werkten en de daaropvolgende expliciete hints die wel werkten, had ik een vrouw zo ver gekregen om buiten wat eten en drinken voor me te kopen. Hallelujah! Na nog wat saaie uren kreeg ik eindelijk mijn ontslagbrief en zat ik al snel weer in de bus naar het hostel, waar ik als ware celeb (¨het meisje dat dengue had¨ ) werd onthaald. De dagen daarop heb ik gevuld met eten, rusten, elke mug die ik zag op gruwelijke wijze vermoord heb en mezelf nog steeds heel zielig vinden doordat ik negen dagen verspild had met dengue. Dus wat doe je als je jezelf heel zielig vindt? Precies! Dan boek je een ticket naar een tropisch eiland. Corn Islands, here I come!