Costa Rica - Puerto Viejo, Tortuguero, San Jose

L.S.

Na een volle maand in heerlijk Panama rondgedwaald te hebben was het tijd voor een nieuw land: Costa Rica, het land van pura vida! Pura vida is een begrip dat letterlijk vertaald wordt als ´puur leven´, maar meer gezien kan worden als een begrip dat te pas en te onpas gebruikt wordt voor alles en nog wat. Een kleine greep waarvoor je pura vida erin kan knallen: hallo; dag; hoe gaat het?; lekker eten joh; hé jij, ga is uit de weg!; oeps, scheetje gelaten enz. Kortom, als je naar Costa Rica gaat en geen Spaans spreekt, dan weet je welke twee woorden je moet onthouden. Nu is Costa Rica een land waarover gemengde oordelen de rondte doen. Door velen opgehemeld (mooi, relaxt etc) en door velen afgekraakt (duur en toeristisch) als rondreisbestemming, vandaar dat er niets anders op zat dan dit zelf te gaan onderzoeken. Eerste bestemming in dit groene land: Puerto Viejo de Talamanca.

Puerto Viejo de Talamanca, oftewel Puerto Viejo, is een klein, niet al te fris ruikend, surf/relax/feestoord in de gedaante van een Caribisch dorpje waar ´Pura Vida´ goed wordt nageleefd. Voor velen een plek waar de activiteit afneemt, maar vreemd genoeg voor mij steeds een plek waar de activiteit toeneemt. Dat betekent: rondrijden op een fiets in de brandende hitte. Met een paar anderen langzaam naar Manzanillo gefietst (dorp met strand een paar stranden en baaien verderop) en onderweg nog even gechillt op het strand in een mooie baai bij Punta Uva. Eenmaal in Manzanillo aangekomen hadden we logischerwijs dorst, waarop ik iets zei dat niet al te eenvoudig zou gaan verlopen. Blijkbaar vond ik het nodig om te zeggen: ¨Goh, een kokosnoot zou nu wel lekker zijn¨. Plan van aanpak: pak een stok; por een kokosnoot uit de boom; leen machete van die ene senior; maak de kokosnoot open; geniet (geschatte tijd: vijf minuten). Zoals dat wel vaker in het leven gaat, pakte het iets anders uit dan gedacht, want die bloody bastards gaven zich niet makkelijk over (dat krijg je als je de verkeerde soort kokosnoot uitkiest). Het ging meer als volgt: pak een stok (ging soepel); por een kokosnoot uit de boom (eitje); leen machete van die ene senior (nog makkelijker, hij kwam zelfs helpen); maak de kokosnoot open... *kuch* Probeer de kokosnoot open te maken...; hang met z´n 3-en aan de kokosnoot en trek vervolgens drie kokosnootvezels eruit; gooi de kokosnoot op de grond; hak er nog een paar keer in; probeer nogmaals open te breken; herhaal de laatste vier stappen een paar keer; geniet van de het verfrissende water en het ietwat droge kokosnootvlees (verlopen tijd: 25 minuten).

Volgende stop in Costa Rica: Tortuguero. Een plek, waar een paar maanden in het jaar verschillende soorten schildpadden hun eieren komen leggen, waarop vele toeristen erheen komen om dit te kunnen aanschouwen. Zo ook ik. Het was een prijzige, lange reis om er te komen, vier uur in de boot (wegens de afgelegen ligging) vanaf Puerto Limón. Maar wel door het natuurschoon (groen, groener, groenst)van de omgeving, wat het weer een stuk plezanter maakte. Dit rustige dorp zonder autoverkeer, relaxte ´pura vida´ houding, maakt het een fijne plek om er een tijdje (één dag) te vertoeven. Om de schildpadden zo min mogelijk te storen in hun proces, wordt alles strak gepland en moet alles in tourverband. Onze groep had geluk (blijkbaar), diverse groene zeeschildpadden (die beesten zijn ENORM) aan zien spoelen/eieren zien leggen/slechts een ´strandwandeling´ te maken om vervolgens weer snel de zee in te gaan, omdat ze geen goede plek vonden of de omstandigheden niet naar wens waren. Per keer poepen ze er 100-150 eieren uit, met een tempo dat mij vol afschuw deed terugdenken aan de pingpongshow in Thailand (plop, plop, plop). Al met al, een unieke ervaring.

Na dit enerverende avontuur, was het tijd om dit te compenseren met een uiterst oninteressante activiteit: het bezoeken van de hoofdstad San Jose. Nu is het algemeen bekend dat het een zeer oninteressante, lelijke stad is, maar altijd eerst zelf kijken en dan pas oordelen. Na weken persoonlijke dingen vernielen en/of kwijtraken, moest de backpack worden opgevuld met nieuwe materialistische prullaria. Dus waar ga je dan heen: de hoofdstad. Tja, think again. Op onze zoektocht naar shopping malls kwamen we bedrogen uit, blijkbaar heeft San Jose alleen winkelcentra te bieden die óf vrij ver boven het budget liggen óf hoochimama hebbedingen verkopen die je zelfs als ze je er geld voor zouden geven niet mee zou willen nemen. Resultaat: 0,0. Maar goed, dan zal er op z´n minst wel een interessant nachtleven zijn. Tja, think again. Op aanraden van diverse mensen naar El Pueblo geweest. Dit is een soort winkelcentrum met barretjes en clubjes in plaats van winkels. Het was een onaangename mix van ghetto en ´gringo´. Eindoordeel San José: bah!

Na deze paar plekken in Costa Rica bezocht te hebben snel het land ontvlucht, want prijzig en te toeristisch (naar mijn mening) met alle gevolgen van dien. Bij lange na nog geen Zuid-Thailand taferelen, maar over een decennium waarschijnlijk wel. Dus op naar Nicaragua! Minder toeristisch, minder Amerikaans,een stuk goedkoper, maar ontzettend veel te bieden, dus hopelijk meer mijn ding. Nu moet ik nog wel terug naar Costa Rica omdat ik vanuit het niet-zo-heerlijke San Jose vlieg, dus voor vertrek zal ik (misschien) nog naar Monteverde gaan voor de canopy tour en een stuk van het Nicoya peninsula gaan ontdekken.

Pura vida!