Panama - Azuero Schiereiland

L.S.

Een keer knipperen met de ogen en er is alweer een nieuw verhaal ;)

Welnu: Azuero Schiereiland. Dit nog vrij onontdekte gedeelte van Panama staat bekend als de bakermat van de kwaliteits Panamahoeden (ook al komen ze oorspronkelijk uit Ecuador), vele feestdagen (het bak-een-taart-en-vier-het-principe), surfplekken, heuvels, koeien en hele aardige bevolking.

Daar gingen we (nog steeds met oude rockstar hippie Bob en de stinkende Spanjaard). Vanuit El Valle naar Chitre. Onderweg kwamen we erachter dat er op 29 juni (hoe kan het ook anders) een feestdag was in La Arena, een klein dorpje 5 km ten noorden van Chitre. Dit wilden we niet missen en deed ons besluiten twee dagen in het niet-al-te-bruisende Chitre te verblijven.

Het feest was echt een feest in Latijns-Amerikaanse begrippen, het deed erg Cubaans aan. Optochten op straat (sommigen deden stierengevechten na en anderen hadden zich verkleed in kostuums met enge demonische maskers waarin zij met behulp van klapperdingetjes (?) een ritmische dans deden), straten vol en alsnog auto's die er doorheen proberen te rijden. Spelletjes uit de jaren '50, barbeque stands op elke straathoek, flesjes bier in elke hand, vuurwerk. Eveneens was er voor muzikaal entertainment gezorgd (lees: busjes die uitgerust waren met speakerinstallaties waar je u tegen zegt, die een tamelijk ongezonde hoeveelheid decibellen produceerden. 'Pimp my ride' eat your heart out!). Het was een bijzondere ervaring, die Panamezen kunnen zeker feestjes bouwen!

Hierna via wat nietszeggende dorpjes (Las Tablas etc) naar Pedasi gegaan. Dit dorpje ligt vlakbij drie verlaten zwart/grijze stranden waar men naar hartelust kan surfen en chillen. Even bijkomen van het La Arena-feest was dan ook zeer welkom. Het verblijf hier stond dan ook in het teken van veel eten, '10 minuten' (45 dus) naar het strand lopen om daar te zwemmen en te chillen en natuurlijk NL-Brazilie kijken onder het gekwetter van parkieten in de struiken. Fijn was het zeker.

Vervolgens was het tijd voor wat andere stranden verder op het schiereiland (El Ciruelo en Playa Venao)te gaan verkennen. Helemaal verlaten op wat vissers na (die echt joekels van vissen uit de zee haalden), erg mooi om te zien.

Vanuit hier via Macaracas en bar slechte wegen naar Ocu gegaan. Het dorpje waar de kwaliteits Panama hoeden worden gemaakt van een bepaald soort stro. Vroeger kwamen mensen blijkbaar speciaal hierheen om zo een hoed te bemachtigen. Het leek ons leuk om te zien waar en hoe zo een hoed wordt gemaakt, dus na wat rondvragen werden we bij een tamelijk belegen vrouw gebracht door een van de dorpsbewoners. Trots liet ze zien hoe het moest en liet mij het proberen om te laten zien hoe het niet moet. Je begrijpt dat het een pijnlijke gewaarwording was te moeten realiseren dat ik nooit een volleerd Panama hoedmaakster zal worden. Snik.

Hasta luego!