Panama - Bocas del Toro

L.S.

Bestemming: Bocas del Toro (google, google: tropisch paradijs, witte stranden, palmbomen, dolfijntjes, feestjes en een relaxt Caribisch sfeertje). Na het terror-jungle-avontuur van het Quetzal Trail was het niet meer dan logisch om dit als excuus te gebruiken om elke keer maar wat daagjes aan het Bocas del Toro verblijf te plakken. Op de vraag:¨When are you leaving?¨ heb ik meerdere malen ´mañana´ geantwoord. Naast vele uren in de hangmat gespendeerd te hebben heb ik ook uiteraard de archipel verkend, want hier valt genoeg te doen!

Per fiets (lees: beach cruiser van Rasta rent-a-bike, geen grap, zo heette het echt) naar Starfish beach (Bocas del drago) gegaan, die gesitueerd is aan de westkant van het grootste eiland in de archipel Isla Colón. We zagen onszelf al cruisend met één hand aan het stuur en een tandenstoker tussen de tanden er op een Caribisch tempo heenrollen. Precies. Een kleine inschattingsfout. Deze kleine 17 km gingen namelijk over een sterk heuvelachtig landschap ging en gedeeltelijk over onverharde wegen. Resultaat: klotsende oksels en mijn beruchte zweetneus + snor. Het strand was zeer mooi (minpunt: die zandvlo-klootzakjes) en de vele zeesterren (vandaar de naam: starfish beach) maakte het een unieke dobber-in-zee ervaring. Onderweg waren we ook nog gestopt bij een grot die vele vleermuizen herbergt. Met een geleende zaklamp gingen we voorzichting (lees: glibberend over de modderige stenen) de pikdonkere grot in. Enorme angstaanjagende spinnen liepen er rond en honderden, dan wel niet duizenden vleermuizen hingen bovenin de grot. Om de paar minuten werden we opgeschrikt door een angstige kreet van een van ons, begeleid door flapperende armen, wild geschud van het hoofd en de woorden: ¨SPIDER, ieeeee!! Get it off me¨ Uiteraard bleek dat slechts een neerdalende druppel op het voorhoofd te zijn van de desbetreffende persoon afkomstig van een bovenhangende stalactiet. Een aparte ervaring.

Een natuurlijk hoogtepunt van Bocas del Toro is Cayo Zapatilla (google, google). Dit zijn een tweetal onbewoonde eilanden, met het helderste water en fijnste zand (het grootste eiland van de twee loop je rond langs het strand in een half uur), waar je een heerlijk dagje kan spenderen, genietend van rust en de magische omgeving. Het is een flink bootritje, maar zeker de moeite waard. Een waar paradijs!

Om de Bocas del Toro week een culturele draai te geven ook naar een soort braderie gegaan in Cerro Brujo (een inheems dorp van de Ngöbe-Buglé + vele honden en een luiaard genaamd Kuchi) op het vasteland. Twee mannen van het Amerikaanse Peacecorps hadden dit georganiseerd met de lokale bevolking. Er konden spellen worden gespeeld, werd lokale ´handicrafts´ verkocht (lees: 10 handgewoven tasjes die werden verkocht in een hutje van 2 bij anderhalve meter) en konden er heerlijke maaltijden met vers- en lokaal gevangen red snapper genuttigd worden. Een van de activiteiten was het spelen van domino. Nu had ik nooit geweten dat het spelen van domino een sterk agressief mannelijk karakter zou kunnen hebben. Mijn waarnemingen daar hebben dit idee flink bijgeschaafd. In Cerro Brujo werd het spel vrijwel alleen door mannen gespeeld (de vrouwen hielden zich bezig met bingo, terwijl de meer relaxte personen aan het honkballen waren), waarbij blijkbaar intimidering de sleutel is tot het winnen van het spel. Deze vorm van intimidering uitte zich met het rammen van de te plaatsen dominosteen op de tafel. De techniek hiervoor gaat volgens nader beschreven vijf-stappenplan: 1. Zet uw pokerface op. 2. Strek uw arm. 3. Hef uw arm + desbetreffende dominosteen ver boven het hoofd. 4. Probeer de tafel doormidden te breken door de dominosteen onder oorverdovend lawaai van de inslag willekeurig ergens op de tafel te plaatsen. 5. Vervolgens gracieus de tafel te strelen door de dominosteen lieflijk te schuiven naar de juiste plek.
Als cadeau hadden wij als de groep gringos een piñata meegenomen voor de kinderen. Geblinddoekt probeerden ze de piñata kapot te slaan, waarbij af en toe de omringende toeschouwers achteruit deinsden om de zwaai van de stok te ontwijken. Het enige wat ik dacht was: ¨Niet die stok loslaten!!!¨. Gelukkig waren er uiteindelijk geen gewonden gevallen door rondzwaaiende stokken. De kinderen daarentegen hadden wel wat lichte fysieke schade opgelopen. Toen de laatste klap aan de piñata was uitgedeeld viel al het snoep op het grond. Terwijl het geblinddoekte jongetje net 1 milliseconde was uitgezwaaid, stortten de al in startpositie staande kinderen zich op de hoop snoep. Ik kan het tafereel snoep pakken niet anders omschrijven dan ´beestachtig´. Alle normen en waarden gingen overboord, survival of the fittest to the max.
Geen feestdag is compleet zonder muziek, zo ook in Cerro Brujo. Nu is het een eenvoudig dorp zonder stroom maar muziek op de braderie is een must, dus de parttime dj/bootman/visser/vader toverde een generator tevoorschijn om zo de enorme speakerboxen en stereo aan te sluiten. Populaire muziek in Panama is in het algemeen reggaeton, salsa et cetera. Niet in Cerro Brujo! Ten minste als het aan de dj ligt. Zijn oorverdovende muzikale mix begon met het in Nederland populaire (ook al beetje oud inmiddels) housenummer: I´m in Miami, bitch! Een vreemde gewaarwording, voor deze vreemde mix van muziekstijlen, want dit nummer werd snel opgevolgd door vele andere muziekstijlen. Vreemd, maar zeer vermakelijk. Al met al een inspirerende dag.

Verder de eilanden Isla Carenero en Bastimentos bezocht, gesnorkeld, dolfijntjes zien zwemmen (en daarmee bedoel ik alleen zwemmen. Stiekem gehoopt op spetterende flippertrucs. Natuurlijk bleven die uit. Helaas, pindakaas), veel gegeten, gehangen en gefeest.

Next stop: Costa Rica. Pura vida, baby!

Relax!